Gek op kinderen, dat was Ankje Rozendal altijd al. Niet zo gek dus dat ze sinds enkele jaren vrijwillig gastgezin is voor Stichting Evenmens. “Dit kwam op mijn pad. Ik vang kinderen op van ouders die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Ik wou dat ik dat vroeger zelf ook had gehad. Die kinderen brengen enorm veel energie, ik blijf er zelf lekker jong bij.”
Als Ankje aan een kennis vertelt dat ze zich weleens verveelt, komt zij met een idee. Wat als ze eens vrijwilligerswerk overweegt? Ankje komt bij Stichting Evenmens terecht en wordt gekoppeld aan een oudere dame uit Wijhe. Daar gaat ze regelmatig langs voor een kop koffie en een goed gesprek.
Niet veel later komt de coronatijd en valt de bed & breakfast van Ankje helemaal stil. “Ik ging me nog meer vervelen”, legt ze uit. Ze besluit dan ook om actie te ondernemen. “Ik ben gek op kinderen. Toen ik een jaar of acht was, wist ik al dat ik moeder wilde worden. Toen mijn eigen kinderen wat ouder werden heb ik zelfs pleegzorg overwogen. Mijn man was daar iets minder enthousiast over. Toen de optie voorbijkwam bij Evenmens om vrijwillig gastgezin te worden, vond ik dat prachtig. Dit kon ik namelijk ook alleen doen.”
Zich thuis voelen
Na een intake bij Evenmens, is er al snel een match gevonden. Ankje: “Er werd eerst een gesprek geregeld met de ouders, om te kijken of het van beide kanten klikte. Daarna werd de eerste afspraak ingepland.” In de afgelopen jaren heeft Ankje meerdere kinderen opgevangen. “Eén jongetje is van zijn tweede tot zijn achtste hier geweest. Dan bouw je echt een soort familieband op.”
Voor Ankje is het belangrijk dat de kinderen zich veilig voelen bij haar. “Ik wil graag dat het gezellig is en dat ze ondertussen ook nog wat leren. Maar écht opvoedtechnisch wil ik niet bezig zijn. Kinderen moeten gewoon zichzelf kunnen zijn bij mij. Dit moet een fijne plek voor ze zijn. Als je dan ineens spontaan een knuffel van zo’n kindje krijgt, dan weet je dat dat gelukt is.”
Veel kunnen betekenen
De kinderen die Ankje opvangt hebben zoals zij het noemt af en toe een ‘rugzakje’. Ze groeien op in een thuissituatie waarin zorgen zijn. “Ik hoef niet altijd alle ins & outs te weten”, legt Ankje uit. “Maar het is wel handig dat je de grote lijnen kent. Dan weet je waarom een kind soms op een bepaalde manier reageert.”
Ankje weet uit ervaring dat dit voor ouders én kinderen heel veel kan betekenen. “Toen mijn twee kinderen klein waren, ben ik aan mijn schildklier geopereerd. Ik had weinig hulp om me heen. Ik had gewild dat dit er in die tijd was geweest.”
Zoete inval
Ze kan dus écht iets betekenen. En het betekent ook veel voor haarzelf. “Misschien zijn kinderen wel zo leuk doordat ze nooit ergens een oordeel over hebben. Ook kinderen uit de buurt lopen hier regelmatig binnen. Het is wat dat betreft een zoete inval. Dat komt ook doordat ons huis zich er goed voor leent. We hebben hier een paardenbak en ook in de stallen spelen vinden kinderen geweldig.” Voor Ankje is het dan ook een goede invulling van haar weken. “Ik heb me zelfs weer aangemeld voor een nieuwe match”, legt ze uit. “Ik zou het dan ook iedereen aanraden om vrijwillig gastgezin te worden. Juist iets voor een ander doen in je eigen drukke leven, is heel fijn. Dat hoeft niet elke week, je kunt ook met kleine beetjes helpen.”
